Po czter­dziesto­dniowym po­ście roz­poczę­li­śmy dziś naj­święt­szy czas w ca­łym roku li­tur­gicz­nym. Nie jest to je­dy­nie czas wspo­mnie­nia hi­sto­rii o­stat­nich ziem­skich dni Je­zu­sa. Dzię­ki li­tur­gii w tych zbaw­czych wy­da­rze­niach re­al­nie u­czest­ni­czy­my. Wiel­ki Czwar­tek to pamiątka uczty. Po pierw­sze wspomnienie uczty pas­chal­nej, którą Naród Wy­bra­ny spo­żył przed u­ciecz­ką z Egip­tu, a po dru­gie uobecnieniem tej uczty, którą Ch­ry­stus spo­żył z Apo­stoła­mi przed swoją męką. To Ostat­nia Wie­czerza stała się miej­scem u­sta­no­wie­nia dwóch sa­kramen­tów: Eu­cha­ry­stii i ka­płań­stwa, dzię­ki któ­rym Ch­ry­stus po­zosta­je z nami na oł­ta­rzach świa­ta aż do końca cza­sów.

Mszy św. Wie­czerzy Pań­skiej prze­wod­ni­czył i ho­mi­lię wy­gło­sił ks. Ry­szard Ro­ba­kie­wicz SAC.

„Ho­san­na! Bło­gosła­wiony Król, który przy­cho­dzi w imię Pań­skie”. Tymi sło­wa­mi wi­ta­ły Je­zu­sa je­ro­zolim­skie tłumy. Tymi sło­wa­mi, z pal­mami w rę­kach, i my wy­zna­je­my wiarę Je­zu­sa Ch­ry­stu­sa – Króla. Przy­cho­dząc dziś do ko­ścioła roz­poczy­na­my naj­święt­szy czas w roku li­tur­gicz­nym – Wiel­ki Ty­dzień. W tych dniach bę­dzie­my nie tyle wspo­mi­nać, co u­czest­ni­czyć w wy­da­rze­niach, które lu­dziom przy­nio­sły zba­wie­nie.

W pią­tek po­prze­dza­ją­cy Wiel­ki Ty­dzień wier­ni Pa­rafii Ze­sła­nia Ducha Świętego i Pa­rafii Św. Win­cen­tego à Paulo wy­ru­sza­ją na Droge Krzy­żo­wą. Wie­dzie ona u­li­ca­mi Otwoc­ka przy­po­mi­na­jąc, że Zba­wi­ciel umarł za wszyst­kich, za­rów­no tych któ­rzy przy­szli się mo­dlić, jak i tych, któ­rzy z róż­nych przy­czyn po­zosta­li w do­mach. Także i w tym roku, roz­wa­żając mękę Pań­ską, chcie­liśmy przy­go­tować się bez­po­śred­nio na prze­ży­cia, które będą to­wa­rzy­szyły nam pod­czas Świę­te­go Tri­du­um Pa­schal­ne­go.

Msza św. pod prze­wod­nic­twem bpa Marka So­lar­czy­ka za­koń­czy­ła 8 stycz­nia ob­chody Roku Życia Kon­se­krowa­nego w Otwoc­ku. Przez dwa­na­ście mie­­się­cy, w pierw­sze czwart­ki, w ko­ście­le Ze­sła­nia Ducha Świę­te­go gro­ma­dzi­li się na dwu­dzie­stocz­te­ro­go­dzin­nym czu­wa­niu człon­kowie wspól­­not za­kon­nych z na­sze­go mia­sta oraz wier­ni świec­cy. Czas czu­wa­nia przed Naj­święt­szym Sa­kramen­tem był wy­peł­nio­ny mo­dli­twą dzięk­czy­nie­nia za dar szcze­gól­nego od­da­nia się Bogu we wspól­no­cie za­kon­nej oraz mo­dli­twą po­kor­nej proś­by o nowe, licz­ne i świę­te po­woła­nia.