Wielka Sobota

Wyznaczono Mu grób między bezbożnymi
i w śmierci swej był na równi z bogaczem.
(Iz 53, 9)

Wiel­ka So­bota, to dzień szcze­gól­nego czu­wa­nia i mo­dli­twy. Gro­ma­dzi­my się przy Bożym Gro­bie, aby w ciszy serca to­wa­rzy­szyć spo­czy­wa­ją­ce­mu tam Panu. Ta cisza nie jest jed­nak pust­ką, lecz peł­nym na­dzie­i o­cze­ki­wa­niem na świę­tą noc Pa­schy.

W pol­skiej tra­dy­cji tego dnia bło­gosła­wione są także po­kar­my na wiel­ka­noc­ny stół. Chleb, jajka, mięso, sól i inne dary ziemi stają się zna­kiem wdzięcz­no­ści za Bożą o­patrz­ność oraz za­po­wie­dzią pas­chal­nej ra­do­ści. Po dniach postu i sku­pie­nia Ko­ściół przy­go­towu­je się do świę­to­wa­nia zwy­cię­stwa Ch­ry­stu­sa nad śmier­cią.

Wiel­ka So­bota uczy nas cier­pliwego czu­wa­nia z wiarą i na­dzie­ją, że nawet naj­głęb­sza ciem­ność u­stę­puje świa­tłu Zmar­twy­chw­stałe­go Pana.